KKTC’DE GENEL VE YEREL SEÇİMLER: SİYASAL DEĞİŞİM, FEDERASYON TARTIŞMASI VE OLASI SENARYOLAR

upa-admin 14 Kasım 2026 51 Okunma 0

Giriş

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC), 6 Aralık 2026 tarihinde yapılması planlanan milletvekilliği genel seçimleri ve yerel seçimlerle birlikte, yalnızca hükümetin kimlerden oluşacağını belirleyecek bir sandık sürecine değil, aynı zamanda Kıbrıs Türk siyasetinin önümüzdeki dönemde hangi eksende şekilleneceğini gösterecek önemli bir dönemece de girmektedir. Hatırlanacak olursa, 2025 Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde federasyon yanlısı sosyal demokrat Cumhuriyetçi Türk Partisi (CTP) adayı Dr. Tufan Erhürman’ın elde ettiği güçlü zafer, adada federal çözüm perspektifini yeniden görünür kılmış; 2022’den beri iktidarda bulunan milliyetçi Ulusal Birlik Partisi (UBP) öncülüğündeki hükümete yönelik memnuniyetsizlik ise genel seçimleri daha da kritik hale getirmiştir.

Bununla birlikte, 6 Aralık seçimlerini yalnızca federasyon ile iki devletlilik arasında yapılacak bir referandum olarak değerlendirmek eksik kalacaktır. Ekonomik koşullar, kamu yönetimine duyulan güven, yolsuzluk iddiaları, nüfus ve kimlik tartışmaları, Türkiye ile ilişkilerin niteliği ve yerel yönetimlerin performansı da seçmen davranışını etkileyecektir. Dolayısıyla, seçimlerin temel sorusu, bir yandan Kıbrıs Sorunu’nda hangi çözüm yaklaşımının toplumsal olarak daha geniş destek gördüğü, diğer yandan da mevcut hükümetin ülkenin gündelik sorunlarını yönetme kapasitesinin nasıl değerlendirildiğidir.

Bu analizde, 2025 KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ardından yaşanan gelişmeler, CTP’nin yükselişi, Kıbrıslı Türklerde federasyona dönüş eğiliminin kaynakları ve 6 Aralık seçimlerine ilişkin olası senaryolar ele alınmaktadır. Değerlendirme, daha önce yayımlanan seçim takvimi ve seçim öncesi gelişmeler yazılarımın yanı sıra, 10 Kasım 2026 tarihinde Uluslararası Kıbrıs Üniversitesi öğretim üyesi Dr. Özker Kocadal ile gerçekleştirdiğim mülakatta gündeme gelen seçim ve liderler diplomasisi başlıklarıyla birlikte değerlendirilmelidir. Bu bağlamda, Türkiye vatandaşı bir akademisyen olarak, KKTC’nin iç işlerine karışmadan, bu ülkeyle kendi devletimin iyi, dostane ve kardeşlik temelinde ilişkiler kurması gerektiğine inanan bir kişi olduğumu da belirtmek isterim.

2025 KKTC Cumhurbaşkanlığı Seçimleri Sonrası Adada Yaşananlar

19 Ekim 2025 tarihinde yapılan Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, Dr. Tufan Erhürman, oyların yüzde 62,76’sını alarak Cumhurbaşkanı seçilmiş; UBP destekli önceki Cumhurbaşkanı ve bağımsız aday Ersin Tatar ise yüzde 35,81’de kalmıştır. Katılım oranının yüzde 64,82 olarak gerçekleştiği seçimlerde ortaya çıkan yaklaşık 27 puanlık fark, yalnızca adaylar arasındaki kişisel rekabetin sonucu olarak görülemez. Bu sonuç, Tatar döneminde izlenen “iki devletli çözüm” politikasının başarısına yönelik toplumsal beklentilerin sınırlı kaldığını ve müzakere sürecinin yeniden canlandırılmasına yönelik talebin güçlendiğini de göstermiştir.

Nitekim Erhürman’ın başarısının önemli nedenlerinden biri, federal çözüm tezini savunurken, Mustafa Akıncı döneminden farklı olarak Türkiye ile ilişkileri koparmayan ve Ankara ile iş birliği temelinde sıcak bir diyalog kurmaya önem veren dengeli, ölçülü, makul ve hukuka saygılı bir siyasetçi profili sunmasıdır. Bu yaklaşım, yıllardır hamasi ve milliyetçi nutuklar dinleyip hiçbir pozitif sonuç elde edemeyen Kıbrıslı Türk seçmenlerin önündeki temel ikilemi de yansıtmaktadır: Bir tarafta uluslararası tanınma, siyasi eşitlik imkânı ve Avrupa ile daha bütünleşik bir gelecek arayışı; diğer tarafta ise ekonomik ve güvenlik bakımından Türkiye ile yakın ilişkilerin sürdürülmesi ihtiyacı bulunmaktadır. Erhürman, seçim kampanyasında bu iki ihtiyacın birbirini dışlamak zorunda olmadığını savunan bir çizgi belirlemiş ve bu sayede çok başarılı olmuştur.

Neticede, Erhüman’ın tarihi düzeyde oyla kazandığı Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ardından adada müzakere beklentisi yeniden yükselmiş, liderler diplomasisi ve uluslararası temaslar Kıbrıs Sorunu’nun gündemindeki yerini korumuştur. Bununla birlikte, Cumhurbaşkanlığı makamının müzakere sürecinde önemli bir rolü bulunsa da, KKTC’nin iç yönetimine ilişkin günlük kararlar neredeyse tamamen hükümetin ve Başbakanlığın sorumluluğundadır. Bu nedenle, Erhürman’ın seçilmesi, tek başına ekonomik sorunların çözülmesi veya Kıbrıs müzakerelerinde kısa sürede kapsamlı bir uzlaşmaya ulaşılması anlamına gelmemektedir.

2026 seçimlerinin önemi tam da bu noktada ortaya çıkıyor. Cumhurbaşkanlığı ile hükümetin farklı siyasal çizgilerde olması, müzakere politikasında ve iç siyasette zaman zaman uyum sorunlarına yol açabilir. Hatta daha şimdiden UBP’li Dışişleri Bakanı Tahsin Ertuğruloğlu’nun Erhürman’a yönelik sert sözleri, bunun öncü sinyalleri olarak okunabilir. CTP’nin genel seçimlerde de güçlü bir sonuç alması ise, Erhürman’ın temsil ettiği çözüm yaklaşımına hükümet düzeyinde de destek sağlayabilir. Buna karşılık, UBP’nin veya sağ partilerin iktidarı koruması, Cumhurbaşkanlığı ile hükümet arasında daha ihtiyatlı ve zaman zaman gerilimli bir ilişkinin sürmesine yol açabilir.

CTP’nin Yükselişi: Değişim Talebi ve İktidar Yorgunluğu

2022 genel seçimlerinde yüzde 39,54 oyla birinci olan UBP, 50 üyeli Cumhuriyet Meclisi’nde 24 sandalye kazanmış; CTP ise yaklaşık yüzde 32 oyla ancak 18 milletvekili çıkarabilmişti. UBP’nin Demokrat Parti (DP) ve Yeniden Doğuş Partisi (YDP) ile kurduğu hükümet, zaman içinde ekonomik sorunlar, yönetim tartışmaları ve kamuoyuna yansıyan yolsuzluk iddiaları nedeniyle yıprandı. Bilhassa başarılı bir sağ siyasetçi olarak görülen Faiz Sucuoğlu’nun, Türkiye’nin zorlamasıyla olduğu algısı yaratacak şekilde Başbakanlıktan ayrılmasının ardından Ünal Üstel’in hükümetin başına geçmesi, iktidar blokunun siyasi tartışmalarını sona erdirmedi.

Son yıllarda KKTC siyasetinde federasyon yanlısı ve sol bir parti olan CTP’nin yükselişini açıklayan ilk unsur, iktidar yorgunluğudur. Hayat pahalılığı, ücretlerin alım gücü, kamu maliyesi, istihdam, konut ve altyapı sorunları gibi gündelik meseleler seçmenin tercihinde belirleyici olmaktadır. KKTC ekonomisinin Türkiye ile güçlü bağı, Türkiye’de yaşanan ekonomik dalgalanmaların adaya da yansımasına neden olmakta; buna karşılık yerel yönetim ve hükümet politikalarının bu etkileri hafifletme kapasitesi ve başarısı her geçen gün daha yoğun şekilde sorgulanmaktadır. Seçmen açısından mesele yalnızca ekonomik sorunların varlığı değil, hükümetin bu sorunlara karşı ikna edici ve güven veren bir çözüm üretememesidir.

İkinci önemli unsur, CTP’nin “değişim” ve “temiz siyaset” söylemidir. Partinin yeni kadın Genel Başkanı Sıla Usar İncirli liderliğinde bu konuda tutarlı bir söylem ve eylem planı belirleyen parti, kamu yönetiminde şeffaflık, hesap verebilirlik ve kurumsal işleyişin güçlendirilmesi iddialarını öne çıkarmaktadır. İncirli’nin nüfus sayımı, güvenlik ve Kıbrıs Sorunu’nda çözüm arayışına ilişkin vaatleri, yalnızca ideolojik bir tercih olarak değil, devlet kapasitesinin ve kamu hizmetlerinin yeniden düzenlenmesi talebi olarak da okunabilir. CTP’nin kadın lideri etrafında oluşturduğu siyasal yenilenme imajı da, partinin seçmen nezdindeki çekiciliğini arttırabilecek bir faktördür.

Üçüncü unsur, Kıbrıslı Türk kimliğinin siyasal alandaki ağırlığıdır. Adada yerleşik Kıbrıslı Türklerin bir bölümü, Türkiye ile yakın ilişkilere önem vermekle birlikte, yerel siyasi iradenin Ankara’dan bağımsız olarak şekillenmesini istemektedir. UBP’nin Türkiye ile yakın ilişkisi, destekçileri açısından güvenlik ve ekonomik istikrarın teminatı olarak görülürken, muhalif seçmenler nezdinde de Ankara’ya aşırı bağımlılık ve yerel iradenin zayıflaması şeklinde algılanabilmektedir. Bu durum, Kıbrıslı Türklerde kendi ülkelerinde kontrolü kaybettikleri algısına yol açmakta ve bu nedenle anavatan Türkiye ve onun destekçisi olarak görülen YDP ve UBP gibi partilere yönelik tepkileri arttırmaktadır. Geleneksel olarak daima federasyon tezini savunmuş olan CTP, işte bu hassasiyeti kullanarak kendisini yalnızca sol veya federalist bir parti olarak değil, aynı zamanda Kıbrıslı Türklerin kendi kendini yönetme iradesinin temsilcisi olarak da konumlandırmakta ve bu sayede çok başarılı olmaktadır.

Bununla birlikte, CTP’nin yükselişi doğrusal ve risksiz değildir. Türkiye ile ilişkilerde yaşanabilecek ciddi bir gerilim, ekonomik destek ve güvenlik konularındaki kaygılar nedeniyle, seçmenlerin önemli bir bölümünü yeniden sağ partilere yönlendirebilir. Ayrıca, muhalefette güçlü bir değişim söylemi geliştirmek ile hükümete geldikten sonra sınırlı kaynaklarla somut sonuçlar üretmek aynı şey değildir. CTP’nin seçim başarısını kalıcı siyasal güce dönüştürmesi, iktidara gelmesi halinde vaatlerini uygulanabilir programlara dönüştürmesine bağlı olacaktır. Nitekim Kıbrıs müzakerelerinden Türkiye’nin oluru olmadan müspet bir netice alınamayacağının anlaşılması, daha şimdiden Erhürman’a yönelik destekte şüpheye yol açmıştır.

Kıbrıslı Türklerde Federasyona Dönüş Düşüncesinin Kaynakları

Kıbrıslı Türk seçmenlerin federasyon seçeneğine yeniden ilgi göstermesi, tek bir nedene indirgenemeyecek kadar çok boyutlu bir süreçtir. Öncelikle, iki devletli çözüm yaklaşımının uluslararası alanda somut bir diplomatik ilerleme sağlayamaması, bu politikanın uygulanabilirliğine ilişkin soru işaretlerini arttırmıştır. KKTC’nin uluslararası tanınmasının sınırlı kalması, doğrudan uçuş ve ticaret imkânlarının kısıtlı olması ve dış ilişkilerde yaşanan güçlükler, mevcut statükonun maliyetlerini gündelik yaşamda daha görünür kılmaktadır. Bu koşullarda, federasyon, birçok seçmen için ideolojik bir tercih olmanın ötesinde, uluslararası hukuk ve diplomasi zemininde sonuç üretme ihtimali daha yüksek bir seçenek olarak değerlendirilmektedir. Bu noktada Türkiye’deki milliyetçilerin anlaması gereken husus, Kıbrıslı Türklerin gönülden destekleyerek ve Türkiye’ye zarar vermek amacıyla değil, normal, tanınmış bir devlette yaşayabilmek için başka şansları olmadığı için federasyon konusunda istekli hale gelmeleridir.

İkinci olarak Avrupa Birliği (AB) faktörü önemlidir. Güney Kıbrıs’ın 2004 yılında başlayan AB üyeliği, zamanla adanın iki tarafı arasında ekonomik ve kurumsal imkânlar açısından belirgin bir asimetri yaratmıştır. Kıbrıslı Türklerin önemli bir bölümü son 20 yılda Güney Kıbrıs Rum Kesimi’nde çalışma, eğitim, ticaret ve seyahat imkânlarından yararlanmaya başlamış; Avrupa vatandaşlığı ve AB hukuk düzeniyle kurulan temaslar, ortak bir gelecek fikrini canlı tutmuştur. Bu durum, federasyonun yalnızca siyasi bir uzlaşma modeli değil, aynı zamanda ekonomik fırsatlara ve uluslararası hareket serbestisine erişim açısından da anlam taşımasına yol açmaktadır. Bunun tam tersine, Türkiye son birkaç yılda ciddi ekonomik sorunlar yaşamaya başlamış ve bu durum Kıbrıslı Türklere de yansımıştır.

Üçüncü olarak, güvenlik, siyasal eşitlik ve statü meselesi öne çıkmaktadır. Kıbrıslı Türkler, olası bir federal çözümde siyasi eşitliğin, etkin katılımın ve güvenlik kaygılarının güvence altına alınmasını talep etmektedir. Geçmiş müzakere süreçlerinde yaşanan başarısızlıklar, özellikle Annan Planı referandumu sonrasında oluşan hayal kırıklığı, federasyon fikrine yönelik ihtiyatı tamamen ortadan kaldırmamıştır. Dolayısıyla, bugün gözlenen eğilim, koşulsuz bir federasyon desteği olarak değil, uluslararası toplumun kabul ettiği parametreler çerçevesinde eşitlik ve güvenlik temelli bir çözüm arayışının yeniden güçlenmesi olarak okunmalıdır.

Dördüncü olarak, federasyon eğilimini Türkiye karşıtlığı veya kimlikten uzaklaşma şeklinde yorumlamak bence doğru değildir. Kıbrıslı Türk seçmenlerin önemli bir bölümü, Türkiye ile tarihsel, kültürel, ekonomik ve güvenlik bağlarının korunmasını istemektedir. Ancak bu bağların, yerel demokratik iradeyi ve Kıbrıslı Türklerin kendi gelecekleri hakkında karar verme hakkını sınırlamaması gerektiğini de düşünmektedir. Erhürman’ın seçim başarısı, bu iki beklentiyi birlikte taşıyabilen bir siyasi dilin toplumsal karşılık bulduğunu göstermiştir. Bu seçim, bunun geçici bir rüzgar mı yoksa kalıcı bir eğilim mi olduğunu anlamak açısından kritik olacaktır.

Son olarak, federasyon fikrinin yeniden güçlenmesi Rum tarafının uzlaşmaya hazır olduğu anlamına gelmemektedir. Kıbrıs Rum liderliğinin siyasi eşitlik, dönüşümlü başkanlık, güvenlik ve garantiler gibi başlıklardaki tutumu, müzakerelerin geleceğini belirleyecektir. Bu nedenle, Kıbrıslı Türk seçmenin federasyona yönelimi, müzakerelerin başarıya ulaşacağına dair kesin bir beklentiden ziyade, mevcut seçenekler içinde daha gerçekçi görülen diplomatik zemine dönme arzusunu yansıtmaktadır. Hatta şunu da söylemek gerekir ki, Türkiye’deki milliyetçilerin adadaki en ciddi şansları Kıbrıslı Rumların Kıbrıslı Türklerin haklı taleplerine soğuk yaklaşmaları ve hiçbir konuda taviz vermek istememeleridir. Bu şekilde, Kıbrıslı Türkler, Türkiye ile Güney Kıbrıs’ın mücadelesi ortamında uluslararası toplumdan izole şekilde yaşamaya zorlanmaktadır.

6 Aralık Seçimleri: Sonuçlara Dair Öngörüler

Genel seçimler sonucunda CTP’nin sandıktan anlamlı bir farkla birinci parti çıkması, mevcut göstergeler ışığında en güçlü senaryo olarak görünmektedir. 28 Eylül-1 Ekim 2026 tarihlerinde 6 ilçede 814 seçmenle yüz yüze gerçekleştirildiği açıklanan bir araştırmada, kararsızlar dağıtıldıktan sonra CTP yüzde 37,5, UBP yüzde 33,1 ve YDP yüzde 13 düzeyinde ölçülmüştür. Aynı araştırmanın sandalye simülasyonu CTP’ye 23, UBP’ye 20 ve YDP’ye 7 milletvekilliği öngörmektedir. Başka bazı anketlerde ise CTP’nin üstünlüğü çok daha baskındır ve partinin oy oranının UBP’nin iki katına kadar çıkabileceği öngörülmektedir. Bu tablo, CTP’nin neredeyse kesin olarak seçimde birinci olacağını, ancak tek başına hükümet kurmak için gerekli çoğunluğa ulaşmasının bir ihtimal zor olabileceğini düşündürmektedir.

Lakin şunu da söylemeliyiz ki, bu tarz anket sonuçlarının dikkatle yorumlanması gerekir. Bilindiği üzere, bu tarz araştırmalar belirli bir dönemdeki seçmen eğilimini ölçer; seçim gününe kadar yaşanabilecek gelişmeleri, adayların performansını, kararsız seçmenlerin davranışını ve katılım oranını ise bütünüyle öngöremez. Ayrıca, KKTC gibi seçmen sayısının görece sınırlı olduğu bir siyasi ortamda, ilçeler ve toplumsal gruplar arasındaki küçük hareketler sandalye dağılımını önemli ölçüde etkileyebilir. Bu nedenle, yüzde 37,5 ve yüzde 33,1 oranları kesin sonuçlar değil, seçim öncesi rekabetin yakınlığına işaret eden veriler olarak değerlendirilmelidir.

CTP açısından en olası hedef, birinci parti olmanın ötesinde, şayet tek başına iktidar olamazsa, hükümeti kurabilecek ortakları belirlemektir. Halkın Partisi (HP), akademisyen Dr. Kudret Özersay’ın siyasi ağırlığı ve merkezde konumlanma iddiası nedeniyle olası koalisyon tartışmalarında önem taşıyabilir. Bununla birlikte, HP’nin seçim performansı, barajı aşabilecek diğer partilerin durumu ve mecliste oluşacak sandalye aritmetiği belirleyici olacaktır. Toplumcu Demokrasi Partisi (TDP), DP, YDP ve diğer siyasi oluşumların performansı da hükümet kurma sürecini şekillendirecektir. Böyle bir senaryoda, bilhassa CTP tek başına iktidara gelirse, Kıbrıs’ta müzakere süreci hızlanabilir; ancak bu, adada federal çözümün gerçekleşmesi konusunda kesinlikli bir durum anlamına gelmez. Zira hem Türkiye’nin haklı çekinceleri, hem de Rumların uzlaşmaz tutumları, Kıbrıs’ta çözüm yönünde ciddi engellerdir.

İkinci senaryo, CTP’nin birinci çıkmasına rağmen sağ partilerin toplam sandalye sayısı üzerinden hükümet kurma olasılığının ortaya çıkmasıdır. Özellikle UBP ve YDP’nin birlikte hareket etmesi veya başka bir merkez sağ partinin desteğini alması, CTP’nin hükümet kurmasını zorlaştırabilir. Bu senaryoda, Cumhurbaşkanı Erhürman ile hükümet arasında Kıbrıs müzakerelerinin yönü bakımından farklılaşma yaşanması mümkündür. Ancak sağ partilerin kendi aralarındaki liderlik ve politika farklılıkları da böyle bir koalisyonun istikrarını etkileyebilir. Böyle bir ortamda, Kıbrıs müzakerelerinde somut bir ilerleme sağlanması zor olabilir; zira sağ partilerin federasyona yaklaşımı genel olarak olumsuzdur.

Üçüncü ve daha zor fakat bütünüyle dışlanamayacak senaryo, CTP ile UBP arasında geniş tabanlı bir koalisyon hükümetinin kurulmasıdır. İki büyük partinin ortak hükümeti, ekonomik yönetim ve kamu reformları açısından daha geniş bir meclis desteği sağlayabilir. Buna karşılık, seçim kampanyası boyunca sertleşmesi beklenen karşılıklı eleştiriler, böyle bir iş birliğinin siyasi maliyetini arttıracaktır. CTP’nin mevcut hükümete yönelik eleştirilerinin ardından UBP ile ortaklık kurması, seçmen nezdinde açıklanması zor bir tercih haline de gelebilir. Dolayısıyla, bu seçenek, seçim sonrası pazarlıkların ve Ankara-Lefkoşa ilişkilerinin seyrine bağlı olarak gündeme gelebilir.

Türkiye’nin rolü de seçim sonrasındaki denklemde önemini koruyacaktır. Ankara, KKTC’nin ekonomik ve güvenlik alanlarındaki en önemli dış destekçisi konumundadır. Bununla birlikte, seçim sonuçlarının meşruiyeti açısından Kıbrıslı Türklerin demokratik iradesine saygı gösterilmesi ve ilişkilerin karşılıklı güven temelinde yürütülmesi önemlidir. Erhürman’ın Ankara ile diyalog kurma çabası ve ölçülü üslubu, CTP’nin iktidara gelmesi halinde Türkiye ile ilişkilerin zorunlu olarak kriz yaşayacağı yönündeki varsayımı zayıflatmaktadır. Asıl belirleyici unsur, tarafların farklı Kıbrıs politikalarına rağmen iş birliği alanlarını koruyup koruyamayacağı olacaktır.

Yerel seçimlerde ise genel seçimlerden farklı bir dinamik beklenmelidir. Belediye başkanlığı ve belediye meclisi yarışlarında parti kimliği etkili olmakla birlikte, adayların kişisel itibarı, yerel hizmet performansı, belediyelerin mali kapasitesi ve mahalle ölçeğindeki ilişkiler daha belirleyici olabilir. Lefkoşa Türk Belediyesi Başkanı Mehmet Harmancı gibi yerel düzeyde kişisel destek ve popülarite oluşturabilen genç ve başarılı bazı siyasetçiler, parti oylarının ötesinde bir etki yaratabilir. Bu nedenle, genel seçimlerde CTP’nin önde olması, bütün belediyelerde aynı partinin kazanacağı anlamına gelmez. Yerel sonuçlar, partilerin ülke genelindeki gücünden ziyade belediye ölçeğinde kurdukları güven ilişkilerini de gösterecektir.,

Sonuç

Sonuç olarak, 6 Aralık 2026 seçimleri, KKTC’de 2025 Cumhurbaşkanlığı seçimiyle görünür hale gelen siyasal değişim eğiliminin hükümet ve yerel yönetimler düzeyinde ne ölçüde karşılık bulacağını gösterecektir. Tufan Erhürman’ın güçlü zaferi, federasyon seçeneğine ve müzakere sürecine dönüş arzusunun Kıbrıslı Türk seçmen nezdinde yeniden güçlendiğini ortaya koymuştur. CTP’nin yükselişi ise, bu diplomatik yönelimin yanı sıra, ekonomik memnuniyetsizlik, yönetim sorunları ve yerel irade talebiyle de beslenmektedir.

Mevcut göstergeler CTP’nin genel seçimleri birinci sırada tamamlamasını olası kılmakla birlikte, tek başına hükümet kurmasını garanti etmemektedir. Bizce; UBP’nin toparlanma kapasitesi, YDP’nin feribot kazasıyla sarsılan imajına karşın Türkiye göçmenleri sayesinde halen barajı geçebilecek azımsanmayacak oy oranı, küçük partilerin yüzde 5’lik seçim barajı karşısındaki performansı, artık rafa kaldırılan karma oy modelinin bu seçimlerde yaratacağı farklılıklar ve seçim sonrası koalisyon pazarlıkları sonucu belirleyecektir. Bu nedenle, seçim gecesinin asıl sorusu yalnızca birinci partinin kim olacağı değil, hangi siyasi kombinasyonun istikrarlı bir hükümet kurabileceği olacaktır.

Kıbrıslı Türklerin federasyona dönüş eğilimi de Türkiye ile bağların koparılması arzusundan çok, uluslararası izolasyonun aşılması, siyasi eşitliğin güvence altına alınması ve daha öngörülebilir bir geleceğin kurulması beklentisiyle ilişkilidir. Bununla birlikte, Rum tarafının tutumu ve uluslararası konjonktür dikkate alındığında, müzakerelerin kısa sürede sonuç vermesi kolay görünmemektedir. Yeni hükümetin hem Erhürman’ın diplomatik girişimlerini desteklemesi, hem de Türkiye ile yapıcı ilişkileri sürdürmesi, bu açıdan kritik olacaktır.

Sonsöz olarak, KKTC’deki 6 Aralık seçimleri, Kıbrıs Türk toplumunun değişim arzusunu, çözüm arayışını ve Türkiye ile ilişkiler konusundaki hassas dengesini aynı anda sınayacaktır. CTP’nin bu seçimlerde sandıktan birinci parti olarak çıkması güçlü bir ihtimaldir; ancak partinin bu başarının hükümete dönüşmesi ve kalıcı bir siyasal dönüşüm yaratması, seçim sonrasında kurulacak ittifaklara ve yeni yönetimin ekonomik-idari performansına bağlıdır. KKTC’de demokratik meşruiyetin güçlenmesi, toplumsal iradenin özgürce sandığa yansımasının yanı sıra, seçimden sonra ortaya çıkacak hükümetin bu iradeyi kapsayıcı, şeffaf ve sonuç üreten bir yönetime dönüştürebilmesiyle mümkün olacaktır.

Dileğimiz, Kıbrıs Türk halkına uygulanan haksız izolasyonların artık kaldırılmasıdır; zira bu, bizce insanlığa karşı işlenmiş bir suçtur. Etnik temizliğe uğramış bir halkın bu durum karşısında suçlu bulunup izolasyona tabi tutulması, akıl ve mantıkla izah edilebilecek bir husus değildir. Bu bağlamda, Türkiye, ya iki devletlilik tezinde artık bir mesafe kat etmeli, ya da Kıbrıslı Türklerin federasyon yoluyla statü elde etme çabalarını anlayışla karşılamalıdır.